Een van de moeilijkste situaties voor een HSP is de relatie – de relatie met anderen in het algemeen, zoals bijvoorbeeld op het werk, maar in het bijzonder de relatie met een levenspartner. Wanneer mensen met een verhoogde gevoeligheid hun hart verliezen, doen ze dat in de regel met een ongewone intensiteit, en het gebeurt niet zelden dat die intensiteit niet beantwoord wordt. Ook streven ze naar de volmaakte relatie, en de volmaakte relatie bestaat niet. Het gebeurt niet zelden dat de HSP zich na elke mislukte poging, na elke mislukte relatie, nog onzekerder en nog gevoeliger voelt dan voordat hij of zij aan die relatie begon.

De neiging om ‘de schuld’ bij de ander te zoeken is begrijpelijk. We doen het allemaal, HSPs net zo goed als niet HSPs. Wat het voor een HSP echter extra moeilijk maakt, is dat hij er in de regel automatisch vanuit gaat dat zijn of haar partner alles net zo beleeft als hij dat doet. Zo kan het bijvoorbeeld gebeuren dat iemand die overgevoelig is voor geuren zich verschrikkelijk stoort aan tabakslucht, en dat hij zich nauwelijks of helemaal niet kan voorstellen dat de ander het niet eens ruikt. Begrijpen dat de schuld en het probleem, en daarmee dus ook de oplossing, doorgaans bij de persoon zelf ligt, vereist een stap op de weg naar zelfkennis.

Het nader en ook anders bekijken van, en het werken aan de specifieke gevoeligheden die iemand heeft met betrekking tot de problemen die in het leven met een partner de kop op kunnen steken, kan het samenleven vergemakkelijken. De relatie wordt niet alleen leefbaarder en vloeiender, maar biedt de beide partners bovendien de mogelijkheid tot innerlijke groei.